‘Wat voor boeken schrijft u?’ Die vraag krijg ik regelmatig van leerlingen die een boekbespreking over één van mijn boeken houden. Mijn antwoord: ‘Ik schrijf graag realistische boeken. Verhalen dus waarvan het onderwerp echt is gebeurd. Bij de uitwerking gebruik ik mijn fantasie.’ Hoe is dat met mijn nieuwste boek 109 uur zonder regels? Veertienjarigen die 109 uur helemaal zelf bepalen wat ze doen. Is dit echt gebeurd? Niet dat ik weet. Hoe kom ik dan bij dit onderwerp? Jonge kinderen willen vaak niet geholpen worden. Zelf doen zijn twee woorden die je ze amper aan hoeft te leren. In de ruim veertig jaar dat ik in het onderwijs werkte, hoorde ik leerlingen weleens opmerken: ‘Was het maar altijd vakantie.’ Met andere woorden: geen school, elke dag uitslapen, heel veel tijd voor leuke dingen… In 109 uur zonder regels gaat het over Robbert, Olof, Lisa en Yentl. Zij zitten in de tweede klas van de havo en moeten een project organiseren dat van maandagmorgen 7.00 uur tot vrijdagavond 20.00 uur (109 uur) duurt. De vier vrienden bedenken een origineel onderwerp: wij mogen 109 uur helemaal zelf weten wat we doen, hoe laat we eten, wát we eten, hoeveel tijd we met onze telefoon bezig zijn, of we ’s nachts gaan zwemmen in de vijver in het park… Tot hun verrassing vinden zowel de school als de ouders het onderwerp goed. Maar… er gelden wel duidelijke regels: alcohol en roken zijn verboden, extra kosten zijn voor hun eigen rekening, als ze laat naar bed gaan maken ze geen gezinsleden wakker… Ook wordt de afspraak gemaakt dat ze in het verslag dat ze moeten maken een eerlijke reactie zullen schrijven. De ouders zullen ook vertellen hoe zij de week hebben ervaren. Vonden zij het niet erg lastig om 109 uur hun mond te houden als ze iets niet goed vonden gaan? En hoe reageerden broers en zussen op dit project? Hans Mijnders over zijn nieuwe boek KOMMA 12
RkJQdWJsaXNoZXIy OTA4OQ==